İkonluk, bir eserin hafızada bir kısa yol gibi çalışması. İmgeyi görür görmez tanıyorsunuz; ardından o imge, siz fark etmeden bir dönemi, bir duyguyu, bir tartışmayı çağırıyor. Bu durum genelde dört eksende toplanıyor: hikaye, bağlam, tekrar, temsil.

Hikaye: Görüntüye bir “başına gelenler” katmanı ekleniyor

Bir eser ikonlaştıkça, onu yalnızca “görmüyorsunuz”; aynı zamanda “duyuyorsunuz”. Çünkü eserin çevresinde bir anlatı birikiyor: nasıl ortaya çıktığı, kimlerin sahiplendiği, nelerin yaşandığı, nasıl dolaşıma girdiği…

Mona Lisa bunun klasik örneği. 1911’de Louvre’dan çalınıyor ve yaklaşık iki yıl ortadan kayboluyor; 1913’te Floransa’da bulunuyor. Bu kaybolma ve bulunma hikayesi, tabloyu bir sanat nesnesi olmaktan çıkarıp gazete manşetlerinin, merakın ve kolektif dedikodunun merkezine taşıyor. Birçok kişinin Mona Lisa ile ilk “tanışması”, tablonun kendisinden çok bu olay üzerinden gerçekleşiyor: “Çalınan tablo” kimliği, görüntüyü geniş kitlelerin zihnine çiviliyor.

Hikaye burada “ek bilgi” gibi durmuyor; imgenin üzerine yapışan ikinci bir katman oluyor. Eserin etrafındaki boşluklar da bu katmanı güçlendiriyor: herkes aynı tabloya bakıyor ama o “başına gelenler”i kendi merakıyla tamamlıyor.

Bağlam: Eser, tek bir ana kilitlenmiyor

İkonlaşan işler, çıktıkları dönemin içinden konuşuyor; ama orada kalmıyor. Bağlam değiştikçe eser de yeni bir yerden okunuyor; aynı imge, farklı yıllarda farklı bir cümle kuruyor.

Picasso’nun Guernica’sı bu ekseni çok net gösteriyor. Tablo, 26 Nisan 1937’de Guernica’nın bombalanmasına tepki olarak ortaya çıkıyor; ayrıca İspanya Pavyonu için 1937 Paris Uluslararası Sergisi bağlamında üretilip sergileniyor. Yani eser, hem belirli bir tarihsel ana bağlı hem de o anın ötesine taşınacak şekilde kamusal bir sahnede doğuyor. Sonrasında dünyanın farklı yerlerinde dolaştırılıp yardım toplama amacıyla da kullanılıyor. Eser, daha başlangıçta yerinde asılı bir nesne değil, dolaşıma giren bir simge gibi davranıyor.

Burada bağlamın gücü şu: Eser, tek bir olayı anlatırken savaşın ve sivil kaybın daha geniş duygusuna da oturuyor. Bu yüzden farklı dönemlerde, farklı izleyiciler kendi zamanlarının gerilimini aynı resimde yakalayabiliyor.

Tekrar: İmge çoğaldıkça tanınır hale geliyor

 

İkon eserler, alıntılanıyor, yeniden üretiliyor, parodisi yapılıyor, tasarıma ve pop kültüre sızıyor. Buradaki tekrar, aynısını yapmaktan çok, imgenin çekirdeğinin farklı mecralarda yeniden görünmesi.

Warhol’un Campbell’s Soup Cans serisi, tekrarın nasıl bir mekanizma olduğuna dair adeta ders gibi. 1962’de bu 32 tuval, raf gibi dizilerek sergileniyor; markette gördüğünüz bir görsel dil, galeri duvarına taşınıyor. Tekrar burada hem yöntem hem mesaj oluyor: aynı imgeyi yan yana görünce günlük olanın nasıl kültürel bir işarete dönüştüğü fark ediliyor.

İmge, çoğaltılmaya dayanacak kadar “çekirdek” bir forma kavuşuyor. Tekrar edildikçe silueti keskinleşiyor; uzaktan bile seçilir hale geliyor. Üstelik iyi örneklerde tekrar, eseri tüketmiyor; tersine, orijinale geri dönme isteği yaratıyor.

Temsil: Eser, bir dönemin yerine geçen işarete dönüşüyor

İkonluk, en görünür biçimini temsil tarafında gösteriyor. Eser, bir dönemi, bir toplumsal hali ya da duyguyu tek başına çağıran bir işaret gibi çalışmaya başlıyor. Bu noktada insanlar eseri bir dönemi “anlatmak” için kullanıyor.

Dorothea Lange’ın 1936 tarihli Migrant Mother fotoğrafı bu tür bir temsilin güçlü örneği. Nipomo, California’daki “pea-pickers” kampında çekiliyor; kadrajın merkezindeki kişi Florence Owens Thompson. Fotoğraf, Büyük Buhran döneminde göçmen tarım işçilerinin kırılganlığını tek bir yüz ifadesine sıkıştırıyor ve yıllar içinde o dönemi çağıran en tanınır imgelerden biri haline geliyor.

Tek görüntü, birden fazla duyguyu aynı anda taşıyor. O yüzden fotoğraf bir kere görüldüğünde akılda kalarak, yıllar sonra tekrar bakıldığında yeni bir katman açıyor.

Bu dört eksen birlikte çalıştığında ikonluk kendiliğinden belirginleşiyor: hikaye imgeyi anlatılır kılıyor, bağlam imgeyi her dönemde yeniden okunur hale getiriyor, tekrar imgeyi kültürün içine yayıyor, temsil ise onu ortak hafızanın pratik bir işaretine dönüştürüyor. Sanat eseri, tek bir yerde asılı bir nesne formundan çıkarak, farklı zamanlarda farklı anlamlarla yaşayan bir canlı haline geliyor.

Benzer İçerikler